Trochę o mnie :)

To tak jeszcze nic nie napisałam o sobie .
A więc jestem normalną (choć co do tego mam wątpliwości heh ;P) szesnastolatką . Moją pasją jest śpiew , uczę się grać na gitarze .  Uwielbiam też czytać dobre książki o miłości.
Tak ogólnie kocham życie choć mnie nie oszczędza ale jakoś sobie radze nie jest zle.
Swojego imienia nie chcę zdradzać ze względu na to że ktoś mógł by mnie rozpoznać.    
Na dzisiaj to wszystko bo nie mam za dużo czasu :)

Moja miłośc ;(

Moja miłość jest jaka jest, czyli dziwna . Ten chłopak mieszka po sąsiedzku . Nigdy nie spodziewała bym się , że kiedykolwiek to właśnie w nim się zakocham.
W dzieciństwie byliśmy praktycznie wrogami i nie lubiliśmy się . Ale kiedy dorośliśmy on się zmienił i zobaczyłam w nim kogoś fajnego. Zaczeliśmy czasem rozmawiać a ja się w nim zakochałam . Nie wiedziałam co z tym zrobić nadal nie wiem . Cały czas chciałam być  gdzieś obok niego ,widzieć jego cudny uśmiech .
To trwa tak pół roku , wiem że to dziwne ale za każdym razem jak on jest gdzieś obok to się peszę i nie wiem jak do niego zagadać żeby zauważył że mi się podoba (jestem nieśmiała i to dlatego ). Czasem myśle że on nigdy nie spojrzy na taką dziewczynę jak ja.
Najbardziej rani mnie to kiedy kreci się obok niego jakaś dziewczyna ,albo kiedy jedzie na imprezę z kolegami. Teraz jest na wycieczce szkolnej na 4 dni i wraca jutro, kiedy go niema czuję jakąś pustkę (dziwne).

Codzieńie zadaje sobie jedno pytanie "dlaczego tak bardzo się w nim zakochałam "?!?